In de tweede helft van de zestiende eeuw werden kleine metalen knopen in grote aantallen aangebracht op wambuizen en andere nauwsluitende kledingstukken. Ze dienden niet alleen om het kledingstuk te sluiten, maar vormden door hun aantal en versiering ook een belangrijk decoratief element.

Bloem- en dambordmotieven behoren tot de karakteristieke versieringen van het einde van de zestiende eeuw. Bij knopen met een bloemmotief is de voorzijde meestal verdeeld in afzonderlijke bloemblaadjes rond een verhoogd middelpunt. De versiering werd tijdens het gieten gevormd en kon naderhand verder worden afgewerkt.

Kenmerkend voor veel zestiende-eeuwse exemplaren is het zogenoemde staafoog. Hierbij vormt een stevige, langwerpige metalen staaf één geheel met de knop. Onderaan werd deze staaf doorboord, zodat de knop met draad op het kledingstuk kon worden vastgenaaid. Deze robuuste constructie onderscheidt zich van het dunnere draadoog, dat vanaf het einde van de zestiende en vooral in de zeventiende eeuw steeds vaker werd toegepast.