Categorie: Valentinianus I

Gevonden door Herbert Vande Maele

Materiaal: brons

Diameter: 16 mm

Gewicht: 1,5 gr

Voorzijde: Gedrapeerde en geharnaste buste met pareldiadeem naar rechts. Tekst: DN VALENTINI-ANVS PF AVG

Keerzijde: Victory gaande naar links, in de rechterhand een krans en in de linkerhand een palm. Tekst: SECVRITAS-REIPVBLICAE, in het linkerveld N en in de afsnede het muntteken SCON

Slagplaats: Arles

Lit: RIC IX Arles 17a, type xi(b)

Gedetermineerd door Balten De Temmerman

Flavius Valentinianus, geboren te Pannonië in 321, bekend als Valentinianus I, was van 26 februari 364 tot 17 november 375 keizer van het Romeinse Keizerrijk. Diende Flavius Valens in 357 in Gallia, was lid van de lijfwacht van Iulianus en werd na de dood van Iovianus, onder wie hij eveneens diende, op 26 januari 364 te Nicaea door de troepen tot keizer geproclameerd. Terstond benoemde hij zijn broer Valens tot medekeizer voor het Oosten, maar behield zelf als heerser over het middelste en westelijke rijksdeel de potior potestas. Zijn residentie was Milaan. Al spoedig moest hij Gallië tegen de binnenvallende Alamannen verdedigen, die hij met succes bestreed. Nadat Valentinianus in 368 en 371 de Rijn overgestoken was, kwam tenslotte in 374 een vrede tot stand. Door een grondige reorganisatie van de grensbescherming werd de grens beveiligd. Valentinianus resideerde sindsdien in Trier. In Britannia sloeg intussen zijn veldheer Theodosius de Picten, Scoten en Saksen terug (368-370). Ook in Afrika waren er moeilijkheden. Hier plunderden en verwoestten de Austurianen Tripolitanië en rebelleerde, ten gevolge van het wanbeleid van Romeinse dienst getreden Berbervorst Firmus, die zich tot Augustus liet uitroepen en vooral onder de religieuze secte van de Donatisten veel aanhang vond. Na langdurige strijd slaagde Theodosius erin Firmus te overwinnen, die zelfmoord pleegde. In 375 keerde Valentinianus zich tegen de Quaden en Sarmaten, die Pannonia en Moesia geteisterd hadden. Tijdens vredesonderhandelingen aan de Donau stierf de keizer echter aan een beroerte op 17 november 375 en werd opgevolgd door zijn reeds in 367 tot Augustus verheven zoon Gratianus. Valentinianus was een bekwaam soldaat en goed regent. Ondanks zijn strengheid had hij een hoge moraal en zorgde hij goed voor de provinciebewoners, waardoor hij weerstanden opriep bij de senaat. Hij was tolerant in godsdienstig opzicht, maar steunde wel paus Damasus. Zijn verstandig economisch beleid was verdienstelijk, maar werd verijdeld door de vele oorlogen en de hebzucht van zijn ambtenaren. Valentinianus werd 54 jaar.

Gevonden door René Hoenselaar

Materiaal: brons

Diameter: 18 mm

Gewicht: 2,7 gr

Voorzijde: Gedrapeerde en geharnaste buste met pareldiadeem naar rechts. Tekst: DN VALENTINI-ANVS PF AVG

Keerzijde: Victoria met krans en palmtak lopend naar links. Tekst: SECVRITAS-REIPVBLICAE en in de afsnede het muntteken CONSPA?

Slagplaats: Constantinopel

Lit: RIC 21a

Gedetermineerd door Balten De Temmerman

Flavius Valentinianus, geboren te Pannonië in 321, bekend als Valentinianus I, was van 26 februari 364 tot 17 november 375 keizer van het Romeinse Keizerrijk. Diende Flavius Valens in 357 in Gallia, was lid van de lijfwacht van Iulianus en werd na de dood van Iovianus, onder wie hij eveneens diende, op 26 januari 364 te Nicaea door de troepen tot keizer geproclameerd. Terstond benoemde hij zijn broer Valens tot medekeizer voor het Oosten, maar behield zelf als heerser over het middelste en westelijke rijksdeel de potior potestas. Zijn residentie was Milaan. Al spoedig moest hij Gallië tegen de binnenvallende Alamannen verdedigen, die hij met succes bestreed. Nadat Valentinianus in 368 en 371 de Rijn overgestoken was, kwam tenslotte in 374 een vrede tot stand. Door een grondige reorganisatie van de grensbescherming werd de grens beveiligd. Valentinianus resideerde sindsdien in Trier. In Britannia sloeg intussen zijn veldheer Theodosius de Picten, Scoten en Saksen terug (368-370). Ook in Afrika waren er moeilijkheden. Hier plunderden en verwoestten de Austurianen Tripolitanië en rebelleerde, ten gevolge van het wanbeleid van Romeinse dienst getreden Berbervorst Firmus, die zich tot Augustus liet uitroepen en vooral onder de religieuze secte van de Donatisten veel aanhang vond. Na langdurige strijd slaagde Theodosius erin Firmus te overwinnen, die zelfmoord pleegde. In 375 keerde Valentinianus zich tegen de Quaden en Sarmaten, die Pannonia en Moesia geteisterd hadden. Tijdens vredesonderhandelingen aan de Donau stierf de keizer echter aan een beroerte op 17 november 375 en werd opgevolgd door zijn reeds in 367 tot Augustus verheven zoon Gratianus. Valentinianus was een bekwaam soldaat en goed regent. Ondanks zijn strengheid had hij een hoge moraal en zorgde hij goed voor de provinciebewoners, waardoor hij weerstanden opriep bij de senaat. Hij was tolerant in godsdienstig opzicht, maar steunde wel paus Damasus. Zijn verstandig economisch beleid was verdienstelijk, maar werd verijdeld door de vele oorlogen en de hebzucht van zijn ambtenaren. Valentinianus werd 54 jaar.

Gevonden door Tom Daerden

Materiaal: brons

Diameter: 16 mm

Gewicht: 1,75 gr

Voorzijde: Gedrapeerde buste met harnas en parelkrans kijkend naar rechts. Tekst: D N VALENTINI-ANVS P F AVG

Keerzijde: Victoria met krans en palmtak lopend naar links. Tekst: SECVRITAS – REIPVBLICAE en in de afsnede •ΔSISC ?

Slagplaats: Siscia

Referentie

Opmerking: Meerdere varianten

Lit: RIC 7

Gedetermineerd door Balten De Temmerman

Flavius Valentinianus, geboren te Pannonië in 321, bekend als Valentinianus I, was van 26 februari 364 tot 17 november 375 keizer van het Romeinse Keizerrijk. Diende Flavius Valens in 357 in Gallia, was lid van de lijfwacht van Iulianus en werd na de dood van Iovianus, onder wie hij eveneens diende, op 26 januari 364 te Nicaea door de troepen tot keizer geproclameerd. Terstond benoemde hij zijn broer Valens tot medekeizer voor het Oosten, maar behield zelf als heerser over het middelste en westelijke rijksdeel de potior potestas. Zijn residentie was Milaan. Al spoedig moest hij Gallië tegen de binnenvallende Alamannen verdedigen, die hij met succes bestreed. Nadat Valentinianus in 368 en 371 de Rijn overgestoken was, kwam tenslotte in 374 een vrede tot stand. Door een grondige reorganisatie van de grensbescherming werd de grens beveiligd. Valentinianus resideerde sindsdien in Trier. In Britannia sloeg intussen zijn veldheer Theodosius de Picten, Scoten en Saksen terug (368-370). Ook in Afrika waren er moeilijkheden. Hier plunderden en verwoestten de Austurianen Tripolitanië en rebelleerde, ten gevolge van het wanbeleid van Romeinse dienst getreden Berbervorst Firmus, die zich tot Augustus liet uitroepen en vooral onder de religieuze secte van de Donatisten veel aanhang vond. Na langdurige strijd slaagde Theodosius erin Firmus te overwinnen, die zelfmoord pleegde. In 375 keerde Valentinianus zich tegen de Quaden en Sarmaten, die Pannonia en Moesia geteisterd hadden. Tijdens vredesonderhandelingen aan de Donau stierf de keizer echter aan een beroerte op 17 november 375 en werd opgevolgd door zijn reeds in 367 tot Augustus verheven zoon Gratianus. Valentinianus was een bekwaam soldaat en goed regent. Ondanks zijn strengheid had hij een hoge moraal en zorgde hij goed voor de provinciebewoners, waardoor hij weerstanden opriep bij de senaat. Hij was tolerant in godsdienstig opzicht, maar steunde wel paus Damasus. Zijn verstandig economisch beleid was verdienstelijk, maar werd verijdeld door de vele oorlogen en de hebzucht van zijn ambtenaren. Valentinianus werd 54 jaar.

Gevonden door Tom Daerden

Materiaal: brons

Diameter: 18 mm

Gewicht: 1,6 gr

Voorzijde: Gedrapeerde buste met harnas en parelkrans kijkend naar rechts. Tekst: D N VALENTINI-ANVS P F AVG

Keerzijde: Victoria met krans en palmtak lopend naar links. Tekst: SECVRITAS – REIPVBLICAE en in de afsnede •ΔSISC ?

Slagplaats: Siscia

Opmerking: Meerdere varianten

Referentie

Lit: RIC 7

Gedetermineerd door Balten De Temmerman

Flavius Valentinianus, geboren te Pannonië in 321, bekend als Valentinianus I, was van 26 februari 364 tot 17 november 375 keizer van het Romeinse Keizerrijk. Diende Flavius Valens in 357 in Gallia, was lid van de lijfwacht van Iulianus en werd na de dood van Iovianus, onder wie hij eveneens diende, op 26 januari 364 te Nicaea door de troepen tot keizer geproclameerd. Terstond benoemde hij zijn broer Valens tot medekeizer voor het Oosten, maar behield zelf als heerser over het middelste en westelijke rijksdeel de potior potestas. Zijn residentie was Milaan. Al spoedig moest hij Gallië tegen de binnenvallende Alamannen verdedigen, die hij met succes bestreed. Nadat Valentinianus in 368 en 371 de Rijn overgestoken was, kwam tenslotte in 374 een vrede tot stand. Door een grondige reorganisatie van de grensbescherming werd de grens beveiligd. Valentinianus resideerde sindsdien in Trier. In Britannia sloeg intussen zijn veldheer Theodosius de Picten, Scoten en Saksen terug (368-370). Ook in Afrika waren er moeilijkheden. Hier plunderden en verwoestten de Austurianen Tripolitanië en rebelleerde, ten gevolge van het wanbeleid van Romeinse dienst getreden Berbervorst Firmus, die zich tot Augustus liet uitroepen en vooral onder de religieuze secte van de Donatisten veel aanhang vond. Na langdurige strijd slaagde Theodosius erin Firmus te overwinnen, die zelfmoord pleegde. In 375 keerde Valentinianus zich tegen de Quaden en Sarmaten, die Pannonia en Moesia geteisterd hadden. Tijdens vredesonderhandelingen aan de Donau stierf de keizer echter aan een beroerte op 17 november 375 en werd opgevolgd door zijn reeds in 367 tot Augustus verheven zoon Gratianus. Valentinianus was een bekwaam soldaat en goed regent. Ondanks zijn strengheid had hij een hoge moraal en zorgde hij goed voor de provinciebewoners, waardoor hij weerstanden opriep bij de senaat. Hij was tolerant in godsdienstig opzicht, maar steunde wel paus Damasus. Zijn verstandig economisch beleid was verdienstelijk, maar werd verijdeld door de vele oorlogen en de hebzucht van zijn ambtenaren. Valentinianus werd 54 jaar.