Gevonden door Kjell Rodeyns
Materiaal: brons
Diameter: 30 mm
Gewicht: 20 gr
Voorzijde: Gelauwerd hoofd naar rechts. Tekst: IMP CAES M AVREL ANTONINVS AVG P M
Keerzijde: Salus staande naar links met in de linkerhand een scepter, in de rechterhand een patera waarmee zij een slang voedt die uit een altaar rijst. Tekst: SALVTI AVGVSTOR TR P XVII en in het veld S / C, in de afsnede COS III
Slagplaats: Rome
Lit: RIC 843; Cohen 564
Gedetermineerd door Andre van Erkom
Marcus Aurelius, geboren te Rome op 26 april 121. Hij regeerde van 7 maart 161 tot 17 maart 180 over het Romeinse rijk. Niet te verwarren met Marcus Aurelius Mausaeus Carausius. Marcus Aurelius behoorde tot het geslacht der Antonini. Meteen na zijn aantreden stelde hij Lucius Verus (161-169) als medekeizer aan. Marcus Aurelius was de laatste van de “Vijf Goede Keizers”. Hij was een neef van Faustina I. Hadrianus was erg onder de indruk van de jongeman en zorgde ervoor dat hij geadopteerd werd door Antoninus Pius. Die arrangeerde een huwelijk tussen Marcus en zijn dochter Faustina II. Toen Pius stierf benoemde Marcus, Lucius Verus als mede-keizer. Marcus Aurelius was een filosofische keizer en probeerde zijn rijk te verlichten. Op zijn veldtochten schreef hij het beroemde werk ‘Meditaties’. Op 17 maart 180 stierf Marcus Aurelius, op 58-jarige leeftijd, uitgeput door jaren van oorlog, een natuurlijke dood. Hij brak met de traditie van de adoptiefkeizers sinds Nerva om een capabele adoptiefzoon als opvolger te benoemen. Zijn zoon Commodus volgde hem op. De klassieke geschiedschrijving, bijvoorbeeld Historia Augusta, moest niets van Commodus hebben. De benoeming van zijn eigen zoon tot zijn opvolger was in die optiek de grootste fout van de anders zo wijze Marcus Aurelius. Zo kwam een eind aan de gouden eeuw van het Imperium.
