Gevonden door Frans Daniëlle van Zeeland
Materiaal: brons
Diameter: 21,07 mm
Gewicht: 4 gr
Voorzijde: Gelauwerd hoofd naar rechts. Tekst: IMP C VAL LICIN LICINIVS P F AVG
Keerzijde: Jupiter staande naar links, in zijn rechterhand een globe met hierop Victory, linkerhand leunend op een scepter. Links aan zijn voeten een adelaar met een krans in zijn snavel, rechts Δ in het veld. Tekst: IOVI CONS / ERVATORI AVGG en in de afsnede SMHT
Slagplaats: Heraclea
Lit: RIC 73
Gedetermineerd door Andre van Erkom
Valerius Licinianus Licinius, bekend als Licinius I werd geboren in ca. 265 in Moesië. Hij was Romeins keizer van 11 November 308 – 19 september 324. Hij maakte carrière als officier onder Galerius, die sinds 293 Caesar en sinds 305 Augustus van het Oosten was. Op de conferentie van Carnuntum (308) werd Licinius tot Augustus van het Westen benoemd, maar omdat Constantijn geen afstand wilde doen van zijn Augustustitel, die hem twee jaar tevoren door zijn soldaten was verleend, moest Licinius zich voorlopig tevreden stellen met de provincies Raetia en Pannonia als machtsgebied. Na Galerius’ dood in 311 trof hij een vergelijk Maximinus Daia die door Galerius inmiddels erkend was als Augustus van Oosten, en sloot een verbond met Constantijn, wiens dochter Constantia hij huwde. Nadat Constantijn had afgerekend met zijn tegenstander Maxentius, versloeg Licinius ook Maximinus Daia (313), waardoor hem het gehele Oosten toeviel. Kort daarop raakte hij weer in conflict met Constantijn; in 314 moest hij aan deze de hele Balkan afstaan, maar behield hij Azië en Egypte. In 315 waren beiden samen consul en een paar jaar traden gemeenschappelijk op. Maar in 320 werden de relaties weer slechter, onder meer omdat Licinius de christenvervolgingen hervatte; in 322 brak er weer oorlog tussen beiden uit. Licinius werd in 324 verslagen, naar Thessalonica verbannen, kort daarop aangeklaagd wegens hoogverraad en in 325 ter door veroordeeld.
