Bloemmotieven behoorden in de zeventiende en achttiende eeuw tot de meest gebruikte versieringen op kledingknopen. De voorzijde kon worden voorzien van een enkele bloem, een rozet of een meer uitgebreid patroon van bloemblaadjes, ranken en parelranden. Behalve als sluiting vormden deze knopen daardoor een opvallend decoratief onderdeel van de kleding.

De knopen werden doorgaans vervaardigd uit een koperlegering. Sommige exemplaren waren massief gegoten, terwijl andere uit twee afzonderlijk gevormde metalen helften bestonden. Bij holle knopen werden de voor- en achterzijde aan elkaar gesoldeerd en werd aan de achterzijde een bevestigingsoog aangebracht.

Tijdens het solderen werd de lucht in de holle knop verhit. Een of meer kleine gaatjes in de achterzijde lieten de uitzettende lucht en verhitte gassen ontsnappen. Deze openingen worden daarom ontluchtingsgaatjes genoemd. Niet iedere opening aan de achterzijde heeft echter die functie: een grotere of beschadigde opening in het midden kan de oorspronkelijke plaats van het bevestigingsoog zijn.