Een spreidkam, ook vezelkam genoemd, was een klein werktuig dat vermoedelijk bij de verwerking van wol werd gebruikt. Met de korte tanden konden samengeklitte vezels worden losgemaakt, gespreid en geordend voordat de wol verder werd gekamd, gesponnen of geweven. Goed voorbereide vezels leverden een gelijkmatiger en sterker garen op.

Middeleeuwse exemplaren werden uit koper of een koperlegering gegoten. Ze bestaan doorgaans uit een handvat of holle huls met bovenaan een dwars geplaatste kam. De kam bezat oorspronkelijk meerdere korte tanden, die bij bodemvondsten vaak gedeeltelijk zijn afgebroken. Ingesneden lijnen en andere eenvoudige versieringen tonen dat ook alledaagse werktuigen verzorgd konden worden afgewerkt.