De afname van in houten vaten opgeslagen wijn en bier geschiedt via een samenstel van kraan en tap. Een tap is een buis, die in het spongat van een vat wordt vastgezet. De buis loopt naar achteren taps toe om stevig in het spongat geplaatst te kunnen worden. In deze buis past een kraan, een massieve staaf met handgreep, waarin een ronde opening is uitgespaard. Door de kraan te draaien kan de vloeistofstroom aanen afgesloten worden. In dwarse stand is de kraan geopend.
Naast houten komen er vanaf de 15e eeuw in de Nederlanden bronzen en geelkoperen kranen en tappen voor. De kranen werden uit één stuk gegoten en na afkoeling afgewerkt. De handgreep heeft een siervorm: de driepas komt voor in de 16e tot 17e eeuw: in de 17e eeuw kwamen ook handgrepen in de vorm van een cirkel en Franse lelie voor. Op de handgrepen komen soms merken en initialen van de maker voor. Vanaf de 18e eeuw vertonen de ontwerpen voor kranen en tappen meer verfijning en fantasie, vooral in diermotieven als dolfijnen en vogels. De toepassing bleef niet beperkt tot wijn- of biervaten. Een Amsterdams atelier uit de 18e eeuw stond bekend om zijn bronzen vergulde koffietheepotten, waaruit via kleine kraantjes in diervorm werd geschonken. Kenmerkend voor deze periode
zijn de pennen aan de kraan die aangeven wanneer deze maximaal opengedraaid is.
Bron: Opgravingen in Amsterdam