Tag: 1ste eeuw

Denarius: Galba 68 n.Chr.

Gevonden door Kurt Van Vooren

kurt4-800

Materiaal: zilver

Diameter: 18 mm

Gewicht: 3,3 gr

Voorzijde: Gelauwerd hoofd naar rechts. Tekst: IMP SER GALBA CAESAR AVG

Keerzijde: Livia staande naar links met in de rechterhand een patera, linkerhand een lange scepter. Tekst: DIVA AVGVSTA

Slagplaats: Rome

Lit: RIC 186 var; BMC/Re 8; RSC 55; Sear (1988) 719.

Gedetermineerd door Andre van Erkom

Servius Sulpicius Galba, geboren op 24 december 3 v.Chr. in een villa nabij Terracina in Campania als zoon van Gaius Sulpicius Galba, consul in 22 n.Chr., en Mummia Achaica. Hij was Romeins keizer van 8 juni 68 tot 15 januari 69. Hij volgde een schitterende loopbaan als stadhouder van Aquitania (31-32), consul (33), legaat van Germania Superior (39-41) en proconsul van Africa (45). Vanaf 60 was hij gouverneur van Hispania Tarraconensis. Galba stond zeer in de gunst bij Augustus, Livia, Tiberius, Caligula, na wiens dood hij de troon weigerde, en Claudius, die hij naar Britannia vergezelde. In 68 raakte hij in contact met de opstandige Iulius Vindex en zijn troepen riepen hem in Carthago Nova (Spanje) uit tot tot legaat van de senaat en het Romeinse volk. Na Nero’s dood werd Galba onder druk van de praefectus praetorio Numphidius Sabinus door de senaat tot keizer uitgeroepen. Samen met Otho trok hij naar Rome, waar hij een opstand neersloeg. Ofschoon Galba een eerlijk man was, bemoeilijkten zijn achterdocht en gierigheid zijn regering. Het niet uitbetalen van het aan de soldaten beloofde donativum kostte hem veel sympathie. Begin 69 keerden de Rijnlegers zich tegen hem en riepen Vitellius tot keizer uit. De adoptie van Lucius Calpurnius Frugi Licianus, waarmee de periode van de adoptiefkeizers werd ingeluid, nam Otho tegen hem in. De door deze onder de praetorianen op touw gezette samenzwering kostte Galba het leven. Galba werd door muitende ruiters nabij de Lacus Curtius op het forum Romanum vermoord op 15 januari. Zijn lijk werd begraven in zijn tuinen aan de via Aurelia. Er werd een damnatio memoriae over hem uitgesproken, maar deze werd op 1 januari 70 onder Vespasianus door de senaat ongedaan gemaakt. Galba werd 70 jaar.

Denarius: Trajanus 99 n.Chr.

Gevonden door Brynckminator Brynckminator

Materiaal: zilver

Diameter: ?

Gewicht: ?

Voorzijde: Gelauwerd hoofd naar rechts. Tekst: IMP CAES NERVA TRA-IAN AVG GERM ( Imperator Cæsar Nerva Traianus Augustus Germanicus )

Keerzijde: Gedrapeerde Pax zittend naar links op een stoel gevormd door twee  hoornen des overvloeds als armleuningen, scepter in de rechterhand. Tekst: PONT MAX TR POT COS II ( Pontifex Maximus Tribunicia Potestate Consul iterum )

Slagplaats: Rome

Lit: RIC 16; BMC/RE.18; RSC 291; C. 291(2f)

Gedetermineerd door Andre van Erkom

Trajanus werd op 18 september 53 in Italica (Hispania) geboren als zoon van Marcus Ulpius Traianus en de Spaanse Marcia. Hij was Romeins keizer van 28 januari 98 tot 9 augustus 117. Na onder zijn vader in Syria gediend te hebben werd in 78 quaestor en ca. 84 praetor, waarna hij als commandant naar Spanje ging. Daar kreeg hij de opdracht de opstand van Saturninus in Germania Superior te dempen (88). Na zijn consulaat in 91 keerde hij als stadhouder naar Opper-Germanië terug, waar hij door de aanleg van wegen en castella en de stichting van kolonies de Rijn- en Donaugrens versterkte. Met zijn naam zijn de steden Nijmegen (Noviomagus) en Xanten (colonia Traiana) verbonden (Hiernaast een bronzen portretkop van Trajanus, gevonden in de Waal bij Xanten (?)). In 97 werd hij door Nerva geadopteerd en, voorzien van speciale bevoegdheden, tot mederegent onder titel Caesar verheven. Het jaar daarop volgde hij Nerva in Keulen op. Zijn eerste daad was de bestraffing van opstandige praetorianen, die hij naar Germania ontbood, waar hij voorlopig bleef en de titel Germanicus verwierf. In Rome, waar hij in 99 aankwam, werd hij algemeen verwelkomd. Het gebruikelijke donativum werd door hem gehalveerd, geschenken bij zijn troonsbestijging wees hij van de hand. Voor alles bereidde hij zich voor op de oorlog tegen de Dacische Decebalus, met het doel de Donaugrens te beveiligen. Ook lokt het Dacische goud. In 101 rukte Trajanus uit en overwinterde na een onbesliste slag bij Tapae aan de overzijde van de Donau. Toen hij het volgend jaar de hoofdstad Sarmizegetusa bedreigde, gaf Decebalus zich over, waarna de keizer de titel Dacicus aannam en te Rome een triomf vierde. In 105 roerde Decebalus zich opnieuw. Weer rukt Trojanus uit over de door Apollodorus bij Dobretae gebouwde Donaubrug en veroverde de Dacische hoofdstad, waarop Decebalus zich het leven benam. Zijn land werd de provincie Dacia, zijn hoofdstad een Romeinse kolonie. De zuil van Trajanus te Rome en het Tropaeum Traiani te Adamklissi (Roemenië) zijn een blijvende herinnering aan deze veldtochten. De Donaulinie kon nu worden versterkt en het spoedig tot rust gekomen gebied werd beveiligd en weldra geheel geromaniseerd (Roemeens!). Intussen werd ook in het Oosten de rijksgrens afgerond doordat Aulus Cornelius Arabia Nabataea als provincie inlijfde (105). In Numidië versterkten de Romeinen in alle stilte hun greep op het land door de stichting van Thamugadi en Lambaesis. Om de Parthische dreiging het hoofd te bieden verklaarde Trajanus in 113 de Parthen de oorlog. Zijn legers bezetten Armenië en een deel van Mesopotamië, waarna Armenië, Cappadocië en Klein-Armenië aan het rijk werden toegevoegd. In 115 keerde de keizer zich tegenkoning Osroës zelf en trok, na in Antochië overwinterd te hebben in 116 de Tigris over, waarna hij de hoofdstad Ctesiphon bezette en de Perzische golf bereikte. Assyrië en Mesopotamië werden Romeinse provincies en aan ’s keizers eerder verworven titels werd die van Parthicus toegevoed. Het veroverde gebied met zijn belangrijke verbindingsroutes naar het Oosten bleef echter onrustig. Weliswaar werden revoltes onderdrukt, sloeg Lusius Quietus aanvallen in het noorden af en werd in Ctesiphon een vazalkoning aan de macht gebracht, maar de situatie bleek moeilijk in de hand te houden. Ook in Cyrene, Cyprus, Egypte en de Levant, waar Joden rebelleerden, deden zich problemen voor. Zo besloot Trajanus van een voorgenomen tocht naar Indië af te zien en terug te keren. Ernstig ziek bereikte hij Antiochië. Hij stierf, op doorreis naar Rome, op 9 augustus 117 in het Cilicische Selinus. Zijn opvolger was de door hem geadopteerde Hadrianus. Trajanus werd 63 jaar.

Denarius: Nero 64 – 66 n.Chr.

Gevonden door David Peeters

Materiaal: zilver

Diameter: 17,5 mm

Gewicht: 2,86 gr

Voorzijde: Gelauwerd hoofd naar rechts. Tekst: IMP NERO CAESAR AVGVSTVS

Keerzijde: Roma zittend naar links, Victory in de rechterhand. In de afsnede ROMA

Slagplaats: Rome

Lit: RIC 55; RSC 258; BMC 83

Gedermineerd door Andre van Erkom

Nero, geboren in Antium op15 december 37 was de vijfde Romeinse keizer, van 13 oktober 54 tot 9 juni 68. Nero was de zoon van Gnaeus Domitius Ahenobarbus en Agrippina de jongere en via haar verwant aan Gaius Julius Caesar Octavianus (Augustus). Hij beriep zich erop een bet-achterkleinzoon van keizer Augustus te zijn. Zijn oorspronkelijke naam was Lucius Domitius Ahenobarbus. Bij zijn adoptie door keizer Claudius veranderde zijn naam in Nero Claudius Caesar Drusus Germanicus. Toen hij keizer werd, werd zijn officiële naam Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus en vanaf 66 Imperator Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus. Het goede en milde beleid dat Nero gedurende de eerste vijf jaren mede onder invloed van zijn opvoeder Seneca en de praefectus praetorio Afranius Burrus in de trant van Augustus en met inachtneming van de rechten van de senaat voerde, deed reeds spreken van een gouden tijd. Met naar het schijnt oprechte overgave wijdde de keizer zich intussen aan de muziek, dicht-, schilder- en bouwkunst. Op aansporen van Otho trachtte Nero zich echter al spoedig aan de invloed van zijn heerszuchtige moeder te onttrekken. De mogelijke troonpredendent  Britannicus werd in 55, Agrippina zelf in 59 omgebracht. De dood van Burrus (62), het ontslag van Seneca en de scheiding van Octavia bevrijdden hem van andere knellende banden. Otho’s vroegere vrouw Poppaea Sabina nam weldra als nieuwe echtgenote de plaats van zijn geliefde Acte in. Intussen echter wonnen Burrus’opvolgers Ofonius Tigellinus en Faenius Rufus aan invloed. Het optreden van Nero als wagenmenner en citerzanger, eerst in besloten kring, waar hij door vleiers als Apollo werd bejubeld, daarna in het openbaar in Napels en Rome, kwetste in hoge mate de gevoelens van de Romeinen. Zijn buitensporige gedrag en ijdelheid vergrootten zijn impopulariteit. Hebzuchtige en brutale helpers van lage afkomst omgaven de keizer, wiens kostbare oorlogen in Britannië (61) en Armenië tot geldontwaarding en plundering van de welgestelden leidden, waartoe de opnieuw van kracht verklaarde lex maiestatis de mogelijkheid schiep (62). De stichting van de Iuvenalia-spelen (59), gevolgd door de Neronia (61), en de stichting van een gymnasium in Rome konden de ernst van de situatie niet verhelen. De catastrofale brand van Rome (juli 64), die leidde tot de eerste systematische christenvervolging en gevolgd werd door een wederopbouw en de aanleg van de kolossale Domus Aurea, deed nog verder afbreuk aan de naam van de keizer: de volksmond wees zijn persoon zelfs aan als brandstichter. Ieder haatte of vreesde de achterdochtig geworden vorst. De hieruit voortvloeiende samenzwering om Nero te vermoorden en Caius Calpurnius Piso tot keizer tot keizer uit te roepen (65) werd echter verraden. Tot de velen die de dood in werden gedreven, behoorden Seneca, Lucanus, Petronius en Thrasea Paetus. In het jaar 66, waarin Nero na Poppaea’s dood Statilia Messalina huwde, de Armeense kroon te Rome aan Tiridates schonk en Vespasianus naar het opstandige Judaea werd gestuurd, besloot de keizer een reis naar Griekenland te maken. Zijn toernee daar leverde hem 1808 zegekransen, veel jubel en kunstwerken op. De provincie Achaea werd beloond met belastingvrijdom en volledige vrijheid. Ook werd begonnen met het graven van het kanaal van Corinthe. Veel kwaad bloed zette intussen de gedwongen zelfmoord van generaal Corbulo en een van de beide Scribonii, stadhouders in Germania. Het door hongersnood nog aangewakkerde verzet noopte Nero tot terugkeer naar Rome, waar in januari 68 aankwam. Toen waas het echter al te laat. In Gallia stond de gouverneur Caius Iulius Vindex op, in Spanje Galba en in Africa Clodius Macer. Toen de praetorianen zich daarop aan de zijde van Galba schaarden en de senaat Nero to staatsvijand verklaarde, vluchtte deze naar een villa buiten de stad. Toen men hem kwam arresteren dreef hij na lang aarzelen een dolk in zijn keel, onder het spreken van de woorden Qualis artifex pereo (Welk een kunstenaar sterft er met mij…). Waarschijnlijk was de steek niet dodelijk en heeft Epaphroditus, een vrijgelatene van Nero en een van de weinigen die hem tot het einde toe trouw waren gebleven, hem uiteindelijk de fatale steek toegediend. Hij liet het Rijk bankroet en in totale chaos achter. De senaat vervloekte zijn nagedachtenis met de damnatio memoriae.

Æ Dupondius: Vespasianus 77 – 78 n.Chr.

Gevonden door Jan Ooms

jan2-800

Materiaal: brons

Diameter: 28 mm

Gewicht: 9,51 gr

Voorzijde: Gelauwerd hoofd naar rechts. Tekst: IMP• CAES• VESPASIAN• AVG• COS• VIII P P

Keerzijde: Fides staande naar links, in de rechterhand een patera en in de linkerhand een hoorn des overvloeds. Tekst: FIDES PVBLICA en in het veld S-C

Slagplaats: Lugdunum ( Lyon )

Lit: RIC 1210; ( RIC {192} 753b ); Cohen 166-7; BMC 833

Gedetermineerd door Coinhunter Chris op BodemVondstenWereld

Titus Flavius Vespasianus, bekend als Vespasianus werd geboren in Falacrinae, een dorpje ten noordoosten van Rome op  17 november 9 als zoon van Titus Flavius Sabinus (vader) en Vespasia Polla (moeder). Hij Romeins keizer van 1 juli 69 tot 23 juni 79. In het jaar 69 na Christus kwam er een ommekeer in het Romeinse Rijk. Na de dood van Nero, de laatste keizer van het Juliaans-Claudiaanse huis, streden in het vierkeizerjaar een aantal pretendenten om de troon. Vespasianus wist deze burgeroorlogen in zijn voordeel te beslissen en werd de eerste Romeinse keizer uit de Flavische dynastie. Als keizer droeg hij de naam Imperator Caesar Vespasianus Augustus. Tijdens zijn tienjarige heerschappij slaagde hij erin om het Rijk zowel politiek als financieel te stabiliseren. Hij stelde zijn heerschappij in de lijn van de Juliaans-Claudiaanse traditie. Hierbij knoopte hij met name aan bij Augustus en probeerde hij zo veel mogelijk afstand van Nero te nemen. Voor de pax Augusta kwam een pax Flavia in de plaats. Zijn fiscale beleid drong de tijdens het bewind van Nero opgebouwde staatsschuld sterk terug en stelde hem in staat een actief bouwprogramma uit te voeren; De budgettaire situatie verbeterde voornamelijk door invoering van nieuwe belastingen, herinvoering van eerder afgeschafte belastingen en belastingverhogingen. Vespasianus bevorderde kunst en literatuur en maakte zich sterk voor de integratie van de belangrijke Italiaanse families in de Senaat. Door zijn militaire ervaring en connecties, bekwame propaganda en grotendeels uitstekende relatie met de Senaat, was hij een populaire en succesvolle keizer. Toen Vespasianus aantrad, werd Rome op vele plekken ontsierd door brandschade en vervallen gebouwen. Hij gaf daarom toestemming aan wie dat maar wilde braakliggend terrein in bezit te nemen om er zelf iets te bouwen. Hij zorgde ervoor dat het Capitool herbouwd werd, waarbij hij zelf symbolisch de eerste stukken puin wegdroeg. Verder liet hij een tempel voor de vrede en een tempel voor de vergoddelijkte Claudius bouwen. Door alle willekeur van Caligula en Nero was het aanzien van de keizer niet geweldig. Om zijn positie onder het volk te versterken begon Vespasianus met de bouw van het Colosseum: een enorme schouwburg die vijfenzeventigduizend toeschouwers kon herbergen (50.000 zitplaatsen en 25.000 staanplaatsen). Aan de bouw hiervan zou verder gewerkt worden onder het bewind van Titus en Domitianus zou het Colosseum afmaken. De ruïnes ervan zijn nog steeds een trekpleister voor toeristen. Vespasianus was zich bewust van zijn nederige afkomst en gedroeg zich als keizer zo veel mogelijk als een gewoon burger. Ook had hij respect voor het volk. Zo trok hij, in tegenstelling tot zijn voorgangers, zelf zijn kleren aan, en werden mensen die zijn stamboom probeerden terug te voeren tot de stichters van Reate, door hem in hun gezicht uitgelachen. Vespasianus gedroeg zich lankmoedig tegenover anderen en nam geen wraak op personen die hem voor zijn keizerschap onheus bejegend hadden. Veel dingen deed hij met een grapje af. Zo had Mestrius Florus, een oud-consul, Vespasianus erop gewezen dat hij “plaustra” en niet ”plostra” moest zeggen. De volgende dag sprak Vespasianus hem aan met “Flaure” in plaats van zijn naam (bij aanspreking in de vocatief) Flore (‘Flaure’ verwijst wellicht naar Grieks φλαῦρος, dat zoiets als ‘sjofel’ betekent). Dat Vespasianus humor bezat bleek zelfs bij zijn overlijden. Naar verluidt zouden zijn laatste woorden zijn: “Ik geloof dat ik nu een god ga worden.” Ook tijdens de begrafenis werden er nog grappen gemaakt over de legendarische zuinigheid van Vespasianus. Het was gebruikelijk dat tijdens een begrafenis een acteur de overledene imiteerde. De acteur die een masker van Vespasianus droeg, vroeg hoeveel de begrafenis kostte. Toen er gezegd werd dat dit tien miljoen sestertiën was, riep de acteur dat ze hem honderdduizend sestertiën moesten geven, en zijn lijk maar in de Tiber moesten gooien. Vespasianus stierf op 23 juni 79 op 69-jarige leeftijd.

Gesp: type enkelvoudige lus, asymmetrisch 50 – 250 n.Chr

Gevonden door ?

killian1

Materiaal: brons

Lengte: 60 mm

Gewicht: ?

Het frame van de gesp heeft naar binnen gevormde voluten (zoömorfische), bevestigd aan een opengewerkte gespplaat. De plaat is uit een dunne bronzen plaat aangebracht aan het rechthoekige deel van  het frame en op zichzelf gevouwen met aan de basis twee bevestigingsgaten. De angel is bewaard.

Gedetermineerd door Jean Pierre Partent

Sestertius: Divus Augustus, geslagen onder Tiberius 36 – 37 n.Chr.

Gevonden door Kris Van den Berge

Materiaal: brons

Diameter: 32 mm

Gewicht: 12 gr

Voorzijde: Augustus zittend naar links  op de troon, met een lauriertak in de rechterhand en een scepter in de linkerhand, geplaatst op een sierlijke triomfwagen getrokken door vier olifanten. Elke olifant heeft in de nek zijn eigen mahout: DIVO AVGVSTO S P Q R

Keerzijde: In het veld S C Tekst: TI CAESAR DIVI AVG F AVGVST P M TR POT XXXVII ?

Slagplaats: Rome

Referentie

Referentie

Lit: RIC I 62 (Tiberius); MIR 2, 52-4; BMCRE 108 (Tiberius); BN 90 (Tiberius); Cohen 307 (Augustus) ?

Gedetermineerd op DVVL

Tiberius Claudius Nero werd geboren op 16 november 42 v.Chr. als zoon van zijn gelijknamige vader Tiberius Claudius Nero en Livia Drusilla op de Palatijn. Toen hij twee jaar oud was, moest Tiberius samen met zijn moeder en vader vluchten voor de triumviri (driemannen) van het Tweede Triumviraat. Toen Tiberius Claudius Nero met zijn zwangere vrouw terugkeerde naar Rome na de afkondiging van amnestie door de triumviri, werden hij en zijn vrouw uitgenodigd op een diner waar ook Octavianus (de latere princeps Augustus) aanwezig zou zijn. Getroffen door Livia’s schoonheid bracht hij Tiberius ertoe te scheiden van zijn vrouw – terwijl hijzelf van zijn eigen vrouw scheidde, die net hun dochter Julia ter wereld had gebracht – en huwde Livia in 38 v.Chr.. Hij kreeg de macht nadat Augustus was gestorven. Hij hield machtslijnen aan die iets minder geliefd waren bij de bevolking maar zijn regering was wel effectief. Hij had door zijn autoritaire optreden last van een Republikeinse oppositie die hem nauwlettend in de gaten hield. Over de dood van Tiberius op 16 maart 37 n.Chr. zijn wat twijfels. Het eerste verhaal is dat hij vermoord is door Marco die commandant was van zijn Pretoriaanse garde die hem doormiddel van een kussen in het gezicht heeft laten stikken. Het andere verhaal is dat hij aan een natuurlijke dood gestorven is. In het jaar 37 volgde Caligula keizer Tiberius op. Hij stond bekend als een sombere man.

Denarius: Nero Claudius Drusus 41 / 42 n.Chr.

Gevonden door Rudy Collaer

Materiaal: zilver

Diameter: 18 mm

Gewicht: 3 gr

Voorzijde: Gelauwerd hoofd van Germanicus naar links Tekst: NERO CLAVDIVS DRVSVS GERMANICVS IMP

Keerzijde: DE / GERM in twee lijnen op een triomfboog, waarop een ruiterstandbeeld van Drusus galopperend naar rechts tussen twee trofeeën, aan de basis van elke een gevangene.

Slagplaats: Lugdunum ( Lyon )

Lit: RIC I 70; BMCRE 97; BN 3; RSC 2

Gedetermineerd door Balten De Temmerman

Nero Claudius Drusus, geboren in Rome op 14 januari 38 v.Chr. Ook bekend als Drusus de Oudere of Drusus Senior was een Romeins generaal onder keizer Augustus die hem beschouwde als zijn bekwaamste bevelhebber. Nero Claudius Drusus was de jongste zoon van Livia en Tiberius Claudius Nero, broer van Tiberius, en echtgenoot van Antonia. Hij was de vader van Germanicus, die in zijn voetsporen zou treden, en van Tiberius Claudius Drusus Nero Germanicus, de latere keizer Claudius I, en Livilla. Hij was de grootvader van onder anderen keizer Gaius (“Caligula”) en Agrippina de Jongere. Ten slotte was hij overgrootvader van keizer Nero. In het jaar 11 v.Chr. viel Drusus Germanië binnen vanuit Castra Vetera via de Lippe en bereikte de Wezer. Langs de Lippe werd een groot fort bij Oberaden gebouwd. In het jaar 10 v.Chr. volgden er campagnes, meer naar het zuiden, en in 9 v.Chr. werd de Elbe bereikt. Op de terugreis raakte Drusus gewond (hij brak zijn dijbeen) door een val van zijn paard. Als gevolg van de complicaties bij deze breuk overleed hij korte tijd later op 29-jarige leeftijd in Mainz in het bijzijn van zijn broer Tiberius. Tiberius wilde zijn broer in Mainz cremeren, maar Augustus beval anders. Tiberius begeleidde de lijkstoet te voet tot aan de Ticino, waar Augustus en Livia zich bij hem voegden. Drusus werd gecremeerd op het Marsveld, zijn as bijgezet in Augustus eigen Mausoleum. De lijkredes werden uitgesproken door Augustus en Tiberius. Het Romeinse volk, de soldaten, de Senaat, Tiberius, Augustus maar vooral zijn vrouw Antonia, waren allen diep getroffen door zijn dood. Augustus schreef later een biografie over hem; zijn 27-jarige weduwe heeft nooit willen hertrouwen.

Denarius: Nerva 96 n.Chr.

Gevonden door Eric Aerts

Materiaal: zilver

Diameter: 15,5 mm

Gewicht: 2,20 gr

Voorzijde: Gelauwerd hoofd naar rechts. Tekst: IMP NERVA CAES AVG P M TR P COS II P P

Keerzijde: Aequitas staande naar links met in de linkerhand een weegschaal en in de rechterhand een cornucopiae.

Slagplaats: Rome

Opmerking: Lichte voorkeur voor Ric 1 met weegschaal en cornucopiae; Ric 19 is met pileus en staf.

Lit: Ric 1; RSC 3; BMC 1

Gedetermineerd door Andre van Erkom en Balten De Temmerman

Nerva, geboren op 8 november 30 in Narni, was een Romeinse keizer van 18 september 96 tot 27 januari 98. Nerva werd keizer op een leeftijd van vijfenzestig jaar, na een levenslange keizerlijke dienst onder Nero en de keizers van de Flavische dynastie. Onder Nero was hij een lid van het keizerlijke gevolg en speelde een belangrijke rol in het blootleggen van de Pisonische samenzwering van 65. Later, als een loyalist aan de Flaviërs, verkreeg hij de functie van consul in 71 en 90 tijdens de heerschappijen van respectievelijk Vespasianus en Domitianus. Op 18 september 96 werd Domitianus vermoord in een samenzwering waarbij leden van de pretoriaanse garde en verschillende van zijn vrijgelatenen betrokken waren. Op dezelfde dag werd Nerva uitgeroepen tot keizer door de Romeinse Senaat. Dit was de eerste keer dat de Senaat een Romeinse keizer verkoos. Als de nieuwe heerser van het Romeinse Keizerrijk beloofde hij vrijheden te herstellen die ingeperkt waren tijdens de autocratische regering van Domitianus. Echter, Nerva’s korte heerschappij werd verstoord door financiële moeilijkheden en zijn onvermogen om zijn gezag te doen gelden over het Romeins leger. Een opstand van de pretoriaanse garde onder leiding van Casperius Aelianus in oktober 97 dwong hem in wezen een erfgenaam te adopteren. Na wat overleg adopteerde Nerva Trajanus, een jonge en populaire generaal, als zijn opvolger. Na nauwelijks vijftien maanden in functie, stierf Nerva een natuurlijke dood op 27 januari 98. Na zijn dood werd hij opgevolgd en vergoddelijkt door Trajanus.