Middeleeuwse artefacten – ©Metaaldetectie Vlaanderen vzw – Metal Detection Flanders

Gevonden door Martine Delplace

Deze slideshow vereist JavaScript.

Materiaal: brons

Breedte: 50 mm

Gewicht: 57,7 gr

Foto van Gerben Van Bergeijk

Het hert, van duisternis naar licht: een universele symboliek.

Als de symboliek van het hert zo snel en diep wortel schoot, komt dat doordat de grond waarop de Kerk zaaide al vruchtbaar was. Het positieve beeld van het hert, hoewel niet gewaardeerd door de Romeinse cultuur, bestond inderdaad in veel oude culturen in Europa en elders.

Grotkunst herkent al in dit dier de eigenschappen van wedergeboorte die verband houden met een of meer goddelijke of – op zijn minst – bovennatuurlijke krachten. De god Cernunnos uit het Gallo-Romeinse geloof erft ongetwijfeld deze primitieve symbolen en verstevigt de band tussen hert en goddelijkheid verder. De naam Cernunnos wordt bevestigd door een Gallo-Romeinse inscriptie op de Pilaar van Nautes, ontdekt in de 18e eeuw onder het koor van de Notre-Dame in Paris. De ironie van de geschiedenis kent geen grenzen.Cernunnos is waarschijnlijk de belichaming van de biologische cyclus van de natuur. Hij weerspiegelt het leven en de dood van alle wezens en is belichaamd in het beeld van het hert, juist vanwege de specifieke kenmerken van zijn gewei. Voortdurend vallend en weer aangroeiend, belichamen ze, samen met het hert dat ze draagt, de cyclus van leven en dood en, bovenal, de overwinning van het leven op de dood. Als archaïsche bemiddelaar tussen de goddelijke en aardse wereld, is het bemiddelende hert, net als de lente, een belofte van de wedergeboorte van het leven en dus van het licht.Geruststellend licht.

De connectie tussen het hert en de middeleeuwse kandelaars die zijn vorm aannamen, komt op natuurlijke wijze naar voren. Aangezien de enige functie van een kandelaar of kandelaar is om licht te dragen, belichaamt het hert deze vaardigheid beter dan wie dan ook.

De symboliek van licht is vrijwel identiek in alle religies, of ze nu polytheïstisch of monotheïstisch zijn. De helderheid die hierdoor ontstaat, heeft het vaak mogelijk gemaakt om licht en duisternis te associëren met manicheïstische connotaties. De Japanse cultuur was misschien wel een van de weinige die rekening hield met de gradaties van duisternis en de nuances ervan. Overal elders staat Goed tegenover Kwaad en Licht tegenover Duisternis.

Zo hebben alle grote kosmogonieën een aanvankelijke, donkere chaos gemeen, waaruit de door het licht onthulde orde tevoorschijn komt. De verschijning van licht is synoniem met schepping, omdat het het bijzondere onderscheidt van de vormloze massa.

Deze oeroude scheiding tussen duisternis en licht leidt tot het ontstaan van de grote fundamentele tegenstellingen: voor en na, boven en onder, nacht en dag. Deze tegenstellingen zijn verbonden met het ontstaan van het leven en worden gekenmerkt door regelmatige variaties (nacht en dag) die de seizoenen bepalen, de cycli van dood en wedergeboorte. Dit alles is voor de mens waarneembaar in de vorm van een toenemend en afnemend licht tussen de winterzonnewende en de zomerzonnewende.

Nu hebben alle beschavingen altijd deze specifieke dagen van het jaar gevierd: de zomerzonnewende (de langste dag) en de winterzonnewende (de kortste dag). Terwijl de eerste oogsten en de maximale lichtintensiteit van de zon viert, ziet de tweede de overheersing van duisternis en kou, maar kondigt uiteindelijk de komst van het licht aan.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de zomerzonnewende werd gezien als een metafoor voor goddelijke schepping in tijden van diepe duisternis. Op die manier symboliseerde het de overwinning van het leven op de dood, van het licht op de nacht, door de eeuwige wedergeboorte van de zon.