In de middeleeuwen hoorden de lepel en het mes bij de staandaarduitrusting van de bevolking. Lepels waren erg vormgebonden, waardoor het meestal mogelijk is om deze redelijk nauwkeurig te determineren. Vorken waren er wel in die tijd, maar deze werden hoofdzakelijk gebruikt bij de bereiding en voor het opdienen maar niet om mee te eten. Dit deed men volgens etuquette met de handen want de handen waren de meest voor de hand liggenden manier om vast eten te hanteren. Het duurt zeker tot het einde van de 17e eeuw dat de eetvork echt ingeburgerd raakt. Hoewel ook dan lang niet iedereen van het nut ervan doordrongen was. Zo schrijft Justus van Effen nog in 1733. ‘ Wat belet de handen die behoorlijk gereinigt zyn, zo zuiver te wezen als een geschuurde of wel gewassen vork ‘.
De lepel bestond al sinds langere tijd maar vanaf ongeveer 1400 werden ze ook van metaal gemaakt en dan vooral van tin maar ook van geelkoper en zilver, met de 15e en de 16e eeuw als hoogtepunt. Tinnen lepels werden altijd gegoten maar dit gold niet voor alle koperen lepels. De vroegste koperen lepels werden namelijk uit een plaat koper geknipt en vervolgens in vorm gehamerd. Lepels van na 1500 zijn bijna altijd van een merk voorzien met uitzondering van de moderne vertinde lepel. Het gaat hierbij dan om keurmerken en of het merk van de tinnengieter. Bron: Gezocht en Gevonden, bodemvondsten uit Gent