Maand: maart 2023

Follis: Magnentius 350 – 353 n.Chr.

Gevonden door Amine Beldjoudi

Materiaal: brons

Diameter: 23 mm

Gewicht: 4,89 gr

Voorzijde: Gedrapeerde buste met kuras naar rechts. Tekst: IM CAE MAGNENTIVS AVG

Keerzijde: Magnentius naar links met Victory op de rechterhand en labarum ( militaire standaard ) in zijn linkerhand. A in het rechterveld. In de afsnede TRP ‿. Tekst: FELICITAS REIPVBLICAE

Slagplaats: Trier

Lit: RIC VIII 266

Gedetermineerd door Andre van Erkom

Flavius Magnus Magnentius werd geboren in Samarobriva ( het huidige Amiens ) in ca. 303. Zijn vader was Brits en zijn moeder Frankisch. Hij was getrouwd met Justina, die na Magnentius’ dood zou hertrouwen met keizer Valentinianus I. Magnentius maakte carrière in het leger. Tijdens een banket op 18 januari 350 in Gallia werd hij door de aanwezigen tot keizer benoemd. Men koos die tijd omdat men had gehoord van militaire tegenslagen voor Constantius II in het oosten. Toen Constans hoorde van de opstand vluchtte hij naar de Pyreneeën, waar hij alsnog werd gedood in februari 350. Magnentius had al snel de controle over de meeste van Constans’ gebieden. Laat in de winter ontving Constantius II het bericht dat zijn broer was overleden. Hij was onzeker over wat hij moest doen, aangezien hij net doende was met een veldtocht tegen de Perzen. Constantius’ zuster Constantina haalde vervolgens Vetranio over zich tot keizer in de Balkan uit te roepen en te onderhandelen met Constantius. Constantius zag dit niet zitten, en Vetranio verbond zich met Magnentius, om zo te proberen Constantius te overtuigen hen te erkennen. Constantius trok echter ten strijde en dwong Vetranio al snel tot aftreden. In juni 350 was er nog de opstand van Nepotianus in Rome, die snel door Magnentius werd neergeslagen. De volgende winter benoemde Magnentius ene Magnus Decentius, mogelijk zijn broer, tot Caesar om de Rijn en Gallia te beschermen. Constantius benoemde zijn neef Flavius Claudius Constantius Gallus in het oosten tot Caesar, zodat hij zelf kon afrekenen met Magnentius. In september kwam het tot een grote slag bij Mursa, waarbij Magnentius veel soldaten verloor. Hij trok zich terug naar Noord-Italië en later naar Gallia. Tot 3 juli 353 bleef Constantius vervolgens in Milaan, om vervolgens ook naar Gallia te gaan. Magnentius’ troepen werden in de Franse Alpen verslagen bij Mons Seleuci. Magnentius vluchtte naar Lyon. Zijn troepen zagen geen heil meer in de strijd en wilden Magnentius overdragen aan Constantius. Op 10 augustus pleegde hij echter zelfmoord.

Antoninianus: Claudius II ( Gothicus ) 268 – 270 n.Chr.

Gevonden door Amine Beldjoudi

Materiaal: brons

Diameter: 20 mm

Gewicht: 2 gr

Voorzijde: Gedrapeerde en geharnaste buste met stralenkroon naar rechts Tekst: IMP C CLAVDIVS AVG

Keerzijde: Providentia staande naar links, benen gekruist en leunend op een zuil, wapenstok in de rechterhand en hoorn des overvloeds in de linkerhand, wereldbol aan de voeten. Tekst: PROVIDENT AVG

Slagplaats: Rome

Lit: RIC 91; Cohen 230

Gedetermineerd door Andre van Erkom

Marcus Aurelius Claudius “Gothicus” werd geboren op 10 mei 214. Hij was keizer van september 268 – januari 270. Claudius II werd keizer nadat een groot deel van legerleiding, waaronder de commandant van de wacht Aurelius Heraclianus in september 268 in de nabijheid van Mediolanum (het huidige Milaan) een coup uitvoerde tegen keizer Gallienus. Meer op de achtergrond waren Claudius en ook de toekomstige keizer Aurelianus met grote waarschijnlijkheid ook bij deze samenzwering betrokken. De gewone manschappen waren niet allemaal even blij met de greep naar de macht door Gallienus. Er dreigde even een opstand die alleen kon worden afgekocht met het beloven van een bonus van 20 aurei per man ter ere van het aantreden van de nieuwe keizer. Het keizerschap van Claudius II werd gekenmerkt door een opeenvolging van oorlogen.
Op het moment van zijn Claudius’ aantreden in september 268 was het Romeinse Rijk in ernstig gevaar door verscheidene invallen, zowel binnen als buiten haar grenzen. De meest urgente was een invasie van Illyricum en Pannonia door de Goten. Hoewel het leger tijdens het keizerschap van Gallienus de Goten al flinke schade had toegebracht in de slag bij Nestus, behaalde Claudius kort voor of kort nadat hij keizer was geworden in 268 in de slag bij Naissus zijn grootste overwinning, tevens een van de grootste in de geschiedenis van het Romeinse leger. In augustus/september 270 stierf hij op 55-jarige leeftijd aan de pest en werd onmiddellijk goddelijk verklaard door de Senaat, bij wie hij geliefd was.

Follis: Theodosius I 379 – 395 n.Chr.

Gevonden door Martijn Aarts

Materiaal: brons

Diameter: 22 mm

Gewicht: 4,7 gr

Voorzijde: Gedrapeerde en geharnaste buste met diadeem naar rechts. Tekst: D N THEODORIUS P F AVG

Keerzijde: Keizer staande naar rechts, met rechterhand knielende vrouw recht helpend en in de linkerhand Victory op een wereldbol. Tekst: REPARATIO REIPVB, rechts in het veld Δ en in de afsnede SMTES

Slagplaats: Thessaloniki

Lit: RIC 37d var.

Gedetermineerd door Andre van Erkom

Theodosius I, geboren op 11 januari 347 in Italica ( Hispania ). Hij was keizer van het oostelijk deel van het Romeinse Rijk van 19 januari 379 tot 17 januari 394, en daarna nog drie maanden (tot zijn plotse dood 17 januari 395) van het gehele rijk. Hij  nam onder Valentinianus I met zijn vader deel aan veldtochten in Britannia en tegen de Alamannen (368). Als dux Moesiae overwon hij de Sarmaten (374). In 376 huwde hij Flacilla, die in 386 stierf. Door Gratianus tot magister militum benoemd (378), hielp hij deze de nederlaag van Valens tegen de Goten bij Adrianopel te boven te komen, waarna hij te Sirmium tot Augustus van het Oosten werd benoemd (379). Zo streefde hij naar het herstel van de oostelijke legers en de pacificatie van de door barbaren overstroomde Balkan. Door overwinningen en een wijze politiek wist hij het Gothische gevaar te bezweren. Een in 382 gesloten overeenkomst verleende autonomie aan de op Romeins gebied gebied gevestigde Goten, die anderzijds tot wapenhulp verplichtten. Het opnemen van hen in het Romeinse leger had echter een sterke barbarisering daarvan tot gevolg. Tegen een verder binnendringen van barbaren werd voortaan energiek opgetreden. Toen de tegenkeizer Maximus in 383 vanuit Britannia overstak en Gratianus bij Lyon was gedood, werd de usurpator door Theodosius de facto erkend. Toen deze echter ook Italië binnenviel (387) en Valentianianus II, met wiens zuster Galla Theodosius huwde, vluchtte, verklaarde hij na met de Perzen vrede gesloten te hebben, Maximus de oorlog. Deze werd na een nederlaag bij Siscia gevangen genomen en ter dood gebracht. De in zijn macht herstelde Valentinianus II stond voortaan onder toezicht van Theodosius, die tot 391 in Rome bleef. Nadat Valentinianus II in 392 in Gallia vermoord was, riepen de Franken Eugenius tot keizer uit, die in het hele Westen erkenning vond, echter niet bij Theodosius. Deze viel Italië binnen en nam na een beslissende zege bij de Frigidus zijn tegenstander gevangen, die daarop werd vermoord (394). Op 17 januari 395 stierf keizer Theodosius I onverwacht te Mediolanum (het huidige Milaan), waarschijnlijk aan de gevolgen van hartfalen (door waterzucht). Theodosius werd 48 jaar.

Æ Antoninianus: Victorinus 268 – 270 n.Chr.

Gevonden door Mathieu Vens

Materiaal: brons 

Diameter: 17 mm

Gewicht: 1,33 gr

Voorzijde: Gedrapeerde en geharnaste buste met stralenkroon naar rechts Tekst: IMP C VICTORINVS P F AVG

Keerzijde: Salus staande naar links, een slang voedend die omhoog kronkelt vanuit een altaartje. Tekst: SALVS AVG

Slagplaats: Trier

Lit: RIC 71

Gedetermineerd door Andre van Erkom

Marcus Piav(v)onius Victorinus, gekend als Victorinus, geboortedatum onbekend. Was Romeins keizer en heerste over het Gallische keizerrijk in de periode 269-271. Victorinus was een goede soldaat en had een mooie carrière onder Postumus, met wie hij 267 en 268 het consulschap van het Gallische keizerrijk deelde. Zijn familie was waarschijnlijk rijk, aangezien Victorinus’ moeder na zijn dood een nieuwe keizer aanwees en de soldaten daarvoor omkocht. Victorinus werd na de dood van Marius in de herfst van 269 tot keizer benoemd. Hij werd niet erkend in Hispania; die provincie sloot zich weer aan bij het Romeinse rijk. In 270 besloot de stad Augustodunum Haeduorum (Autun) zich ook bij het Romeinse Rijk te voegen. Victorinus belegerde de stad gedurende 7 maanden, waarna de stad in de zomer zich overgaf en geplunderd werd. Na deze overwinning ging Victorinus terug naar Keulen, waar hij begin 271 vermoord werd door kwartiermeester Attitianus, mogelijk omdat Victorinus, door veel bronnen beschreven als op zijn minst een rokkenjager, diens vrouw had proberen te verleiden. Zijn opvolger, Tetricus I werd door de moeder van Victorinus, Victoria, benoemd. Van een andere troonpretendent in deze periode, Domitianus, is weinig bekend. Mogelijk is hij na de dood van Victorinus kortstondig keizer geweest.

Follis: Constantijn I ( de Grote ) 322 n.Chr.

Gevonden door Amine Beldjoudi

Materiaal: brons

Diameter: 19 mm

Gewicht: 2,20 gr

Voorzijde: Gehelmde en geharnaste buste naar rechts. Tekst: CONSTAN-TINVS AVG

Keerzijde: Grote wereldbol op een altaar waarop in drie regels VO-TIS-XX staat, drie sterren erboven. Tekst: BEATA TRANQVILLITAS en in de afsnede PTR of STR

Slagplaats: Trier

Lit: RIC 389 ?

Gedetermineerd door Andre van Erkom

Flavius Valerius Constantinus of Constantijn I, Constantijn de Grote werd geboren op 27 februari 272 ? te Naissus in Moesia. Hij was Romeins keizer van 25 juli 306 tot 22 mei 337. Op 19 september 324 werd hij alleenheerser, na Licinius verslagen te hebben in diverse veldslagen. In 307 werd hij Augustus. Hij was de eerste keizer die zich tot het christendom bekeerde. Dat deed hij na de slag bij de Milvische brug waarin Maxentius werd verslagen. Hij liet in de slag het christenteken (labarum) op de schilden van zijn manschappen schilderen en droeg daarna de overwinning op aan de christelijke god. In de lente van 337 werd Constantijn te Nicomedia door een ernstige ziekte getroffen, waaraan hij op 22 mei bezweek, na tevoren door Eusebius, de Bisschop van Nicomedia, te zijn gedoopt. Zijn lichaam werd naar Constantinopel overgebracht en in de kerk van de ‘heilige apostelen’ bijgezet. Constantijn werd 65 jaar.

Follis: Constans 347 – 348 n.Chr.

Gevonden door Bart Maertens

Materiaal: brons

Diameter: 16 mm

Gewicht: 1,6 gr

Voorzijde: Gedrapeerde en geharnaste buste met diadeem naar rechts. Tekst: CONSTANS P F AVG

Keerzijde: Twee Victory’s tegenover elkaar, elk met een krans in de rechterhand, klimopblad in het midden. Tekst: VICTORIAE DD AVGGQ NN en in de afsnede TRP

Slagplaats: Trier

Lit: RIC 185

Gedetermineerd door Balten De Temmerman

Flavius Iulius Constans I, kortweg Constans, geboren in 322 of 323. Hij was Romeins keizer van 9 september 337 tot 18 januari 350. Keizer uit de Constantijnse dynastie. Constans was de jongste van Constantijns zonen. Na de dood van zijn vader erfde hij Italie en de Afrikaanse provincies. Hij kreeg het aan de stok met zijn broer Constantinus II over de exacte gebieden en laatstgenoemde stuurde zijn leger op hem af. Constantinus had het geluk niet aan zijn zijde en stierf in de veldslag. Nu was Constans de alleenheerser over het westelijke rijk. Corruptie vierde echter hoogtij en toen Magnentius, de kapitein van zijn lijfwacht, zichzelf tot keizer uitriep, moest hij voor zijn leven vluchten. Hij probeerde naar Italia of Hispania te ontkomen, maar Magnentius’ aanhangers dreven hem in het nauw in een fort in Vicus Helena (nu Elne) in de Pyreneeën, in het zuidwesten van Gallië. Daar werd hij door Magnentius’ moordenaars gedood in januari 350. Dezen trokken zich niets aan van het feit dat Constans asiel had gevraagd en gekregen in een plaatselijke tempel. Constans werd 27 jaar.

Heilighangertje: 20ste eeuw

Gevonden door Daan Crals

Materiaal: koperlegering

Afmetingen: ?

Gewicht: ?

Voorzijde: O.L.V. van de scapulier met kindje Jezus op de arm, beiden met scapulier in de hand. Het geheel verwijst naar de berg Carmel in Israël en naar de heilige Simon Stock, naar aanleiding van een verschijning in 1251. Tekst: N.D. DE MONT CARMEL PRIEZ POUR NOUS

OLV van de berg Karmel

Keerzijde: Jezus, wijst naar zijn Hart in geopende borst en symboliseert de devotie tot het heilig hart van Jezus. Tekst: COR JESU SACRATISSIMUM MISERERE N.

Referentie

Referentie

Gedetermineerd door Grot Marmot

3 – punts connector rozenkrans: 20ste eeuw

Gevonden door Daan Crals

Materiaal: aluminium

Diameter: ?

Gewicht: ?

Voorzijde: O.L.V. van de scapulier met kindje Jezus op de arm, beiden met scapulier in de hand. Het geheel verwijst naar de berg Carmel in Israël en naar de heilige Simon Stock, naar aanleiding van een verschijning in 1251. 

OLV van de berg Karmel

Keerzijde: Jezus die naar zijn hart wijst. Symboliseert de devotie tot het (Aller) Heilig Hart van Jezus.

Afbeeldingsresultaat voor devotie tot het (Aller) Heilig(st) Hart van Jezus. 

Referentie

Referentie

Gedetermineerd door Grot Marmot

Rozenkranskruisje met houtinleg: eind 19e eeuw – begin 20ste eeuw

Gevonden door Kurt Cr

Materiaal: koperlegering met houtinleg

Lengte: ca. 40 mm

Gewicht: ?

De houtinleg symboliseert het houten kruis waaraan Jezus gekruisigd werd. Met het bij zich hebben of dragen toonde men uiterlijk dat men christen was en niet één of andere heidenen. 

Gedetermineerd door Grot Marmot