Maand: december 2025

Gevonden door Piet Baccaert ( ID-192593 )

Materiaal: nikkel ?

Diameter: 12,6 mm

Hoogte: 9,2 mm

Gewicht: 3,43 gr

De meeste facetknopen uit die vroege tijd waren van nikkel en hadden een draadoog. Aangezien nikkel een hoge smelttemperatuur heeft werd er wel eens gebruik gemaakt van ijzeren draadoogjes met nog een hogere smelttemperatuur. Dat kan de roestvorming op de achterkant verklaren. Ook dikke messing draadogen werden overigens gebruikt. Naast nikkelen knopen zijn ook tinnen facetknopen gemaakt. Nikkelen knopen blijven meestal zilverkleurig terwijl tinnen knopen vaak wat zwart uitslaan. Ook in de 17e eeuw werden dit soort knopen gemaakt. Zo zijn bijvoorbeeld in een naamloos wrak ook facetknopen gevonden (uit 1671-1672), deze zijn terug te vinden in de collectie van Batavialand. Het verschil tussen een jonger en een ouder nikkelen exemplaar is moeilijk te zien. Oudere zijn meestal wat brokkelig, de zilverkleur is vaak toch wat dof en de achterkant is niet altijd strak. Jongere exemplaren zijn vaak strak en glimmend. 

In ‘ Schatten uit de Schelde ‘ uit 1987 over bodemvondsten uit het verdronken land (voor 1530). In ‘ Opgravingen in Amsterdam ‘ uit 1977 dateren ze deze ca. 1600-1650

De inschatting dat het vermoedelijk om een oud knoopje van vóór 1530 gaat is o.a. gebaseerd op de versiering en de kleur en staat van het metaal.

Foto uit Opgravingen in Amsterdam

Referentie

Lit: Schatten uit de Schelde; Opgravingen in Amsterdam

Gedetermineerd door Mark Ouwerkerk

Beste leden van Metaaldetectie Vlaanderen vzw,

Nu het jaar stilaan op zijn einde loopt, willen wij even de tijd nemen om jullie allemaal te bedanken voor het vertrouwen, de betrokkenheid en het enthousiasme dat onze vereniging zo bijzonder maakt.

Moge deze feestdagen gevuld zijn met warmte, gezelligheid en mooie momenten met familie en vrienden. We wensen jullie een nieuw jaar vol gezondheid, geluk, nieuwe ontdekkingen en fijne zoektochten — zowel boven als onder de grond.

Dank jullie wel om deel uit te maken van Metaaldetectie Vlaanderen vzw. Samen bouwen we verder aan een sterke, respectvolle en gepassioneerde gemeenschap.

Lid worden van Metaaldetectie Vlaanderen vzw voor 5€ kan door hier te klikken en op het groene balkje ‘ Ledenplatform – Registreer je hier ‘ te klikken en je te registreren. Zorg zeker dat je e-mailadres correct is ! 

Vrolijke feestdagen en een schitterend nieuwjaar!

Met warme groet,
Het bestuur van Metaaldetectie Vlaanderen vzw 🎄✨

PS: Vandaag zal er niets meer gepubliceerd worden, net als op 25 december en 1 januari en zodoende dus ook geen mails naar de abonnees verzonden worden.

Hier op de website zitten we aan 354 abonnees waarvoor eveneens dank, op naar de 400 ! Geheel vrijblijvend en gratis.

Gevonden door Smeets Nick ( ID-192619 )

Materiaal: brons

Diameter: 29 mm

Gewicht: 18,83 gr

Voorzijde: Gedrapeerde buste naar rechts. Tekst: LVCILLΛE ΛVG ΛNTONINI ΛVG F

Keerzijde: Pietas, gesluierd en gedrapeerd, staande naar links, acerra in haar linkerhand en brengt een offer met haar uitgestrekte rechterhand boven een verlicht en met slingers versierd altaar aan haar linkerzijde. Tekst: PI E TΛS en in het veld S C

Geslagen onder Marcus Aurelius. 

Slagplaats: Rome

Lit: RIC 1756; Cohen 54; BMC 1164; Sear 5505.

Gedetermineerd door Balten De Temmerman

Annia Aurelia Galeria Lucilla, kortweg Lucilla. Geboren in Rome op 7 maart tussen 148 en 150 als tweede dochter van Marcus Aurelius en Faustina de Jongere. Zij was Romeins keizerin van 164-183. In 161 verloofde de 12-jarige Lucilla zich met de 31-jarige Lucius Verus (de vroegere verloofde van haar moeder) toen deze medekeizer werd van haar vader en kreeg de titel Augusta (keizerin). Gezien haar jonge leeftijd werd het huwelijk een paar jaar uitgesteld. Gedurende de oorlogscampagnes van Verus bleef zij achter in Rome. In 164, toen zij 15 jaar was, begeleidde haar vader haar naar Brundisium vanwaaruit zij voor haar huwelijk afreisde naar Ephese. In datzelfde jaar kreeg zij de titel Augusta (keizerin). Lucilla en Verus kregen door de militaire campagnes niet vaak de gelegenheid om samen te zijn en na de dood van Verus in 169 werd de inmiddels 20-jarige Lucilla weduwe. Ondanks dit alles kregen zij minstens één maar misschien drie kinderen over wie verder niets bekend is. Haar vader arrangeerde een nieuw huwelijk met een veel oudere senator en generaal, Pompeianus, die ondanks zijn onberispelijk gedrag en trouw aan de keizer, nauwelijks een goede partij voor de jonge Lucilla genoemd kon worden. Vanzelfsprekend hield Lucilla er een vrij intensief buitenechtelijk leven op na, geheel volgens de familietraditie van haar moeder en haar grootmoeder, Faustina de Oudere. Toch kwam uit deze relatie een zoon, Aurelius Commodus Pompeianus, die onder keizer Septimius Severus en Caracalla een belangrijke politieke rol zou gaan spelen. In het jaar 183 raakte zij betrokken bij een complot om zich te ontdoen van haar 12 jaar jongere broer, keizer Commodus, die zich ontpopte als een van de wreedste tirannen die het keizerrijk ooit gekend had, slechts te vergelijken met Gaius “Caligula” en Nero. De aanslag mislukte en zij werd verbannen naar Capri in de Villa Jovis, waar zij spoedig daarna werd geëxecuteerd.